รีวิว
มีหนังแฟนตาซีไม่กี่เรื่องในโลกที่กล้าทำให้ภาคกลางของไตรภาคมืดหม่นและหนักหน่วงกว่าตอนแรก แทนที่จะพยายามรักษาระดับความตื่นเต้นแบบเดิมไว้ "ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" กลับเลือกเปิดเรื่องด้วยโทนที่หดหู่กว่าเก่า บอกผู้ชมชัดเจนตั้งแต่ต้นว่านี่คือการเดินทางที่ยากลำบากขึ้น และยังไม่มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ให้เห็นง่ายๆ
เรื่องรับช่วงต่อจากที่ภาคแรกทิ้งไว้โดยแทบไม่มีการทบทวน กลุ่มผู้พิทักษ์แห่งแหวนแตกสลายไปแล้ว และตอนนี้เราติดตามการเดินทางของสามกลุ่มพร้อมกัน โฟรโดกับแซมยังคงมุ่งหน้าสู่มอร์ดอร์สองต่อสอง แต่ระหว่างทางพวกเขาได้พบกับสิ่งมีชีวิตประหลาดที่แทบแยกไม่ออกว่าเป็นมิตรหรือศัตรู ในขณะที่อารากอร์น เลโกลัส และกิมลีออกตามหาร่องรอยของเมอร์รี่และพิพพิน ก่อนจะถูกดึงเข้าสู่สงครามที่ใหญ่กว่าที่คาดไว้มาก ส่วนฮอบบิทคู่นั้นลงเอยอยู่กับสายพันธุ์โบราณที่ยังคงถกเถียงกันว่าจะเข้าร่วมสงครามที่ตัวเองไม่ได้ก่อดีหรือไม่
สิ่งที่ทำให้ภาคนี้โดดเด่นที่สุดในบรรดาสามภาคคือการกำเนิดของกอลลัม ตัวละครที่แอนดี เซอร์กิสหยิบมาจากหน้ากระดาษแล้วปั้นให้กลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่ซับซ้อนที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ กอลลัมไม่ใช่แค่ผู้ร้ายแบนราบ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกแหวนกัดกร่อนจิตใจมานานจนแยกตัวเองออกเป็นสองส่วน บทสนทนาระหว่างตัวตนสองด้านของกอลลัมในฉากเดียวคือหนึ่งในฉากที่ดีที่สุดของหนังทั้งสามภาครวมกัน เซอร์กิสแสดงผ่าน motion capture และทีม Weta Digital ของนิวซีแลนด์แปลงทุกความสั่นไหวของกล้ามเนื้อหน้าออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ นี่คือปีที่เทคโนโลยี CGI พิสูจน์ตัวเองว่าสามารถสร้างอารมณ์ได้จริง ไม่ใช่แค่ความอลังการ
ปีเตอร์ แจ็คสัน สาธิตให้เห็นว่าการตัดสลับสามเส้นเรื่องพร้อมกันโดยไม่ทำให้ผู้ชมสับสนหรือเบื่อนั้นทำได้อย่างไร จังหวะการตัดต่อของ ไมเคิล ฮอร์ตันและฟราน วอลช์ ฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งเส้นเรื่องใดไว้นานเกินไป แม้เส้นของเมอร์รี่กับพิพพินในหมู่ต้นไม้พูดได้จะยืดยาวกว่าที่ควรในช่วงกลางเรื่อง แต่ก็ถูกกอบกู้ด้วยบทสรุปของมัน งานภาพของแอนดรูว์ เลสนีไม่เคยปล่อยให้โลกมิดเดิลเอิร์ธดูธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นความกว้างใหญ่ของที่ราบโรฮัน สีเขียวชอุ่มของป่าเฟนกอร์น หรือความมืดหม่นของหนทางสู่มอร์ดอร์ ทุกเฟรมคือภาพวาดที่คิดมาแล้ว
แต่หัวใจของภาคนี้คือฉากรบที่เฮล์มสดีพ การต่อสู้ที่ยาวเกือบสี่สิบนาทีและดำเนินอยู่ท่ามกลางสายฝนตลอดคืนนั้นไม่เคยรู้สึกยาวเกินไปแม้แต่นาทีเดียว แจ็คสันรู้จักสลับระหว่างภาพรวมอลังการกับมุมมองระยะใกล้ที่ทำให้เห็นใบหน้าและความกลัวของตัวละคร ดนตรีของ ฮาวเวิร์ด ชอร์ ทำงานร่วมกับภาพได้อย่างลงตัว ทั้งช่วงที่ต้องปลุกใจและช่วงที่ต้องถ่ายทอดความสิ้นหวัง วิกโก มอร์เทนเซนในบทอารากอร์นดูเหมือนคนที่แบกรับน้ำหนักของสงครามไว้จริงๆ ทุกสีหน้า ทุกการเคลื่อนไหว
ถ้าจะเทียบกับผลงานไตรภาคแฟนตาซีชุดอื่น ภาคกลางของ LOTR ทำสิ่งที่ภาคกลางส่วนใหญ่ทำได้ยากมากสำเร็จ นั่นคือการยืนได้ด้วยตัวเองในฐานะภาพยนตร์ที่สมบูรณ์ แม้จะไม่มีตอนจบที่ปิดฉากทุกอย่างก็ตาม สำหรับคนที่ดูภาคแรกแล้วยังลังเลอยู่ ภาคสองนี้คือคำตอบว่าทำไมซีรีส์นี้ถึงไม่ใช่แค่หนังแฟนตาซีทั่วไป และสำหรับแฟนเก่าที่กลับมาดูซ้ำ สิ่งที่น่าตกใจคือมันยังดูดีและทรงพลังเหมือนเดิม แม้เวลาจะผ่านมากกว่าสองทศวรรษแล้ว
จุดเด่น
ฉากรบเฮล์มสดีพยิ่งใหญ่อลังการและตึงเครียดตลอดเกือบ 40 นาที
แอนดี เซอร์กิสสร้างตัวละคร กอลลัม ได้น่าทึ่งทั้งด้านเทคนิคและอารมณ์
การตัดสลับสามเส้นเรื่องทำได้กระชับไม่หลุดจังหวะ
จุดสังเกต
ความยาว 179 นาทีอาจหนักสำหรับผู้ชมที่ยังไม่คุ้นโลกมิดเดิลเอิร์ธ
เส้นเรื่องของเมอร์รี่และพิพพินช่วงกลางเรื่องค่อนข้างชะลอตัว
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
ต้องดู Fellowship of the Ring ก่อนไหม
แนะนำให้ดูภาคแรกก่อนเสมอ เพราะภาคสองเริ่มต้นโดยแทบไม่มีการปูพื้นเรื่องราวและตัวละครใหม่
กอลลัมในภาพยนตร์ใช้เทคโนโลยีอะไร
กอลลัมสร้างด้วยเทคโนโลยี Motion Capture โดยแอนดี เซอร์กิส แสดงจริงบนกองถ่าย แล้วทีม Weta Digital แปลงเป็น CGI ซึ่งถือเป็นก้าวกระโดดครั้งสำคัญของวงการในยุคนั้น
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
