รีวิว
มีคำถามหนึ่งที่น่าสนใจในวงการหนังฮอลลีวูดช่วงนี้คือ รอมคอมแบบคลาสสิกยังมีที่ยืนอยู่ไหมในยุคที่คนดูหนังซีรีส์สตรีมมิงกันทั้งวัน คำตอบที่ "ปิ๊งรักในออฟฟิศ" หรือ Office Romance พยายามยื่นให้คือ ยังมีอยู่ แต่ต้องขายด้วยนักแสดงที่ใช่และบรรยากาศที่จับต้องได้ ซึ่งหนังเรื่องนี้ทำได้บางส่วน ดีกว่าที่ตัวอย่างหนังทำให้กลัวไว้พอสมควร
เรื่องเริ่มต้นในสำนักงานแห่งหนึ่งที่ดูวุ่นวายตามแบบฉบับออฟฟิศทั่วไป ตัวละครของเจนนิเฟอร์ โลเปซคือผู้หญิงที่ทุ่มชีวิตทั้งหมดให้กับงาน ประเภทที่มาก่อนใครและกลับหลังทุกคน ไม่ใช่เพราะเป็นคนน่าเบื่อ แต่เพราะงานคือสิ่งที่เธอควบคุมได้ ส่วนตัวละครของเบร็ตต์ โกลด์สไตน์ก็ไม่ต่างกันมาก คนทำงานที่เอาจริงเอาจัง มีระยะห่างในตัวเองพอประมาณ ทั้งสองคนถูกโยนเข้าสู่สถานการณ์ที่ทำให้ต้องอยู่ใกล้ชิดกันมากกว่าที่วางแผนไว้ และจากนั้นก็เดาได้ว่าหัวใจเริ่มสับสนกับสัญญาณที่รับมา หนังไม่ได้พยายามซ่อนทิศทางไว้เลย แต่เสน่ห์มันอยู่ที่การเดินทางระหว่างทาง ไม่ใช่จุดปลาย
ในแง่งานกำกับ Ol Parker ยังคงรักษาสไตล์ที่เขาถนัดไว้ได้ครบ คือเบา อบอุ่น และไม่เคยทำให้คนดูรู้สึกอึดอัด เขาเคยพิสูจน์ตัวเองมาแล้วกับ Mamma Mia! Here We Go Again และ Ticket to Paradise ว่าเข้าใจว่ารอมคอมที่ดีต้องมีจังหวะหายใจระหว่างฉากอารมณ์กับฉากตลก และ Office Romance ก็ทำได้ในระดับที่ใช้ได้ ฉากในออฟฟิศถูกถ่ายให้รู้สึกมีชีวิต ไม่ได้ดูเหมือนเซตที่ตกแต่งมาเพื่อถ่ายทำอย่างเดียว แสงและการจัดองค์ประกอบภาพเลือกทางที่อบอุ่นตา เหมาะกับโทนเนื้อเรื่องที่ไม่ได้อยากเป็นหนังหนักแต่แรก
เจนนิเฟอร์ โลเปซในบทนี้ดูผ่อนคลายกว่าผลงานช่วงหลังของเธอหลายเรื่องอย่างเห็นได้ชัด เธอเล่นได้โดยไม่ต้องพยายามมากเกินไป มีความเป็นธรรมชาติในฉากตลกและพอมีน้ำหนักในฉากอารมณ์ที่จำเป็น จุดที่น่าสนใจกว่าคือเบร็ตต์ โกลด์สไตน์ ซึ่งหลายคนรู้จักในฐานะ Roy Kent จาก Ted Lasso เขาพาบทที่อาจดูเป็นฝ่ายตรงข้ามแบบขนมปังปิ้งให้มีมิติที่น่าสนใจขึ้นได้ด้วยความ deadpan ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา เคมีระหว่างสองคนนี้ไม่ได้ระเบิดตั้งแต่ฉากแรก แต่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งจริงๆ แล้วใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากกว่าหนังรักหลายเรื่องที่ให้ตัวละครหลงรักกันด้วยสายตาเดียว
Betty Gilpin ในฐานะนักแสดงสมทบทำหน้าที่เป็นทั้งตัวตลกและตัวถ่วงอารมณ์ได้ดี ฉากที่เธออยู่ด้วยมักมีพลังงานที่ต่างออกไป ส่วน Edward James Olmos และ Bradley Whitford ได้บทที่ไม่ได้ถูกใช้งานเต็มศักยภาพนัก ซึ่งน่าเสียดายเพราะทั้งคู่มีคลาสที่จะเพิ่มมิติให้เรื่องได้มากกว่านี้
ดนตรีประกอบเดินตามขนบรอมคอมอย่างภักดี ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรน่าจดจำ จังหวะตัดต่อโดยรวมลื่นไหล ไม่มีฉากไหนที่ยืดเยื้อจนอยากกรอไปข้างหน้า แต่ก็ไม่มีฉากไหนที่ทำให้นั่งตัวตรงด้วยความตื่นเต้น ถือว่าอยู่ในระดับที่พอดีสำหรับหนังแนวนี้
สำหรับคนที่ชอบรอมคอมสบายๆ ที่ดูแล้วรู้สึกดีโดยไม่ต้องนั่งคิดหนัก Office Romance ให้ในสิ่งที่โฆษณาไว้ครบถ้วน เทียบกับผลงานก่อนหน้าของ Ol Parker อย่าง Ticket to Paradise แล้ว เรื่องนี้มีตัวละครที่ดูมีชีวิตมากกว่านิดนึง แต่ยังอยู่ในกรอบของหนังที่ไม่ได้อยากท้าทายอะไร ถ้าคุณเป็นแฟนเจนนิเฟอร์ โลเปซและอยากเห็นเธอในโหมดที่สบายใจที่สุด หรือถ้าคุณเพิ่งเห็นเบร็ตต์ โกลด์สไตน์จาก Ted Lasso แล้วอยากดูเขาในบทที่ต่างออกไป หนังเรื่องนี้คุ้มค่าเวลา 115 นาทีที่ต้องลงทุนไป
จุดเด่น
เคมีระหว่างนักแสดงนำที่ดูสบายตาและน่าติดตาม
บรรยากาศออฟฟิศที่คุ้นเคยทำให้เข้าถึงได้ง่าย
จังหวะตลกที่ไม่เกินจริงจนน่ารำคาญ
จุดสังเกต
พล็อตค่อนข้างคาดเดาได้ตามสูตรรอมคอม
ความลึกของตัวละครรองยังไม่ถูกนำมาใช้ประโยชน์เต็มที่
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
ปิ๊งรักในออฟฟิศ เหมาะกับใครบ้าง
เหมาะกับคนที่ชอบหนังรอมคอมสบายๆ ดูแล้วไม่ต้องคิดมาก โดยเฉพาะแฟนๆ เจนนิเฟอร์ โลเปซ
ผู้กำกับ Ol Parker เคยทำหนังอะไรมาก่อน
Ol Parker เป็นผู้กำกับ Mamma Mia! Here We Go Again และ Ticket to Paradise ซึ่งล้วนเป็นหนังรอมคอมเบาสมองทั้งสิ้น
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
