รีวิว
มีของสวยงามอยู่ชิ้นหนึ่งที่คนทั่วโลกใช้แสดงสัญลักษณ์ของความรักและความมั่งคั่ง แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าเบื้องหลังแวววาวนั้นอาจซ่อนเลือดและน้ำตาของผู้คนนับไม่ถ้วน "เทพบุตรเพชรสีเลือด" หรือ Blood Diamond คือหนังที่ฉีกหน้ากากแห่งความสวยงามนั้นออกมาให้โลกได้เห็นกัน ตรงๆ และไม่ปรานีใคร
เรื่องเริ่มต้นท่ามกลางเปลวไฟสงครามในเซียร์ราลีโอนช่วงทศวรรษ 1990 ซึ่งเป็นหนึ่งในสงครามกลางเมืองที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์แอฟริกา ชาวประมงผู้หนึ่งชื่อโซโลมอน แวนดี ถูกพรากจากครอบครัวและถูกบังคับให้ทำงานในเหมืองเพชรผิดกฎหมาย วันหนึ่งเขาขุดพบเพชรยักษ์สีชมพูที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ก่อนจะซ่อนมันไว้อย่างรีบเร่ง ฝั่งตรงข้ามคือแดนนี อาร์เชอร์ พ่อค้าเพชรเถื่อนสัญชาติซิมบับเวที่ดิ้นรนเอาตัวรอดมาตลอดชีวิต เมื่อสองคนนี้มาเจอกัน ต่างฝ่ายต่างมีสิ่งที่อีกคนต้องการ สมการง่ายๆ นี้แหละที่เป็นชนวนให้หนังขับเคลื่อนไปตลอด 143 นาที
ในฐานะผู้กำกับ Edward Zwick ที่คนไทยรู้จักดีจาก The Last Samurai นั้น เลือกใช้วิธีเล่าเรื่องที่ไม่ยัดเยียดสารให้ผู้ชมแบบตรงๆ แต่ปล่อยให้ความรุนแรงและความสับสนของสงครามพูดแทน ฉากบุกยึดหมู่บ้านในช่วงต้นเรื่องนั้นโหดและสมจริงจนแทบนั่งไม่ติด Zwick ไม่ได้ทำให้มันดูหวือหวาแบบหนังแอคชันฮอลลีวูดทั่วไป แต่มันดูเจ็บปวดและน่ากลัวในแบบที่สงครามจริงๆ ควรจะเป็น งานกล้องของ Eduardo Serra ก็ช่วยหนุนอารมณ์ได้มาก ทั้งการถ่ายภาพในเมืองที่พังทลายและทิวทัศน์ของแอฟริกาที่สวยงามน่าเจ็บปวด เพราะมันสวยงามเกินไปสำหรับดินแดนที่กำลังลุกไหม้
แต่สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ยืนหยัดได้ถึงทุกวันนี้คือการแสดง ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ รับบทแดนนี อาร์เชอร์ด้วยสำเนียงแอฟริกันใต้ที่ฝึกมาอย่างหนัก และสร้างตัวละครที่ซับซ้อนมากกว่าแค่ "คนร้ายที่มีหัวใจ" ดิแคพรีโอในยุคนั้นกำลังพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ใช่แค่หน้าหล่อจาก Titanic และเขาทำได้สำเร็จจนได้รับการเสนอชื่อชิงออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ทว่าคนที่อาจจะ "ขโมยซีน" ได้บ่อยกว่าคือจีมง อูนซู ในบทโซโลมอน แวนดี นักแสดงชาวไลบีเรียที่ถ่ายทอดความเจ็บปวดของพ่อที่สูญเสียลูกไปในกองทัพเด็กได้อย่างหัวใจสลาย ทุกฉากที่เขาปรากฏตัวมีน้ำหนักทางอารมณ์ที่หนักอึ้ง และก็ได้รับการเสนอชื่อชิงออสการ์เช่นกัน น่าเสียดายที่เจนนิเฟอร์ คอนเนลลีในบทนักข่าวถูกบทให้ทำหน้าที่เป็นเพียง "ปากเสียงของผู้ชม" ที่คอยตั้งคำถามเชิงศีลธรรม มากกว่าจะเป็นตัวละครที่มีมิติแห่งตัวเอง ดนตรีประกอบของ James Newton Howard นั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง เลือกใช้เสียงดนตรีแอฟริกันเป็นฐาน ไม่บวมอารมณ์จนเกินจำเป็น ซึ่งเข้ากับโทนหนังที่ไม่ต้องการให้ใครรู้สึกสบายใจได้ดีมาก
จุดที่หนังสะดุดเล็กน้อยคือความยาวที่ยืดออกไปถึง 143 นาที บางช่วงกลางเรื่องจังหวะตกลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะฉากที่หนังพยายามสร้างโรแมนซ์ระหว่างดิแคพรีโอกับคอนเนลลีที่ดูแข็งและฝืนอารมณ์อยู่สักหน่อย ถ้าตัดออกบางส่วนอาจทำให้หนังกระชับและทรงพลังกว่าที่เป็นอยู่
หากจะเปรียบกับหนังแนวเดียวกันที่เล่าเรื่องราวความขัดแย้งในแอฟริกา Blood Diamond อยู่ในระดับใกล้เคียงกับ Hotel Rwanda แต่มี "ความเป็นหนังฮอลลีวูด" มากกว่า ทำให้เข้าถึงได้ง่ายกว่าในแง่ความบันเทิง ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ทิ้งเนื้อหาสาระจนกลายเป็นหนังโฆษณาชวนเชื่อ สำหรับผู้ที่ติดตามผลงานของ Zwick จะพบว่าเขายังคงถนัดในการนำเอาประวัติศาสตร์และความขัดแย้งทางการเมืองมาห่อด้วยดราม่ามนุษย์ได้อย่างมีชั้นเชิง ไม่ต่างจากที่ทำมาตลอดตั้งแต่ Glory และ The Last Samurai
Blood Diamond เหมาะสำหรับคนที่ต้องการมากกว่าแค่หนังบู๊ธรรมดา มันพาไปสัมผัสโลกที่เราไม่เคยเห็น ตั้งคำถามที่ชวนอึดอัด และทิ้งรสขมค้างไว้นานหลังจบเรื่อง ครั้งถัดไปที่ใครสักคนจะซื้อเพชร บางทีหนังเรื่องนี้อาจจะผุดขึ้นมาในหัวสักเสี้ยววินาที และนั่นแหละคือสิ่งที่หนังดีควรทำได้
จุดเด่น
การแสดงของดิแคพรีโอและจีมง อูนซู ทรงพลังและน่าเชื่อถืออย่างมาก
สะท้อนปัญหาสังคมและการเมืองโลกได้อย่างตรงไปตรงมาและมีน้ำหนัก
ฉากแอคชันและงานภาพในแอฟริกาอลังการและสมจริง
จุดสังเกต
ความยาว 143 นาทีทำให้จังหวะบางช่วงหย่อนยานเกินไป
ตัวละครของเจนนิเฟอร์ คอนเนลลี ถูกใช้ประโยชน์ได้ไม่เต็มที่
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
Blood Diamond อิงจากเหตุการณ์จริงไหม
หนังสร้างจากเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในเซียร์ราลีโอนช่วงสงครามกลางเมืองปี 1991-2002 แม้ตัวละครและโครงเรื่องหลักจะเป็นเรื่องสมมติ แต่บริบทและความโหดร้ายที่ปรากฏในหนังสะท้อนความเป็นจริงของยุคนั้นได้อย่างใกล้เคียง
Blood Diamond เหมาะกับคนดูกลุ่มไหน
เหมาะกับผู้ชมที่ชอบหนังดราม่าแอคชันที่มีเนื้อหาเข้มข้นและแฝงประเด็นสังคม ไม่เหมาะกับเด็กเพราะมีฉากความรุนแรงและสงครามที่สมจริง
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
