ปฏิบัติการกล้าสนั่นเมือง: แค้นเดือดไร้ปรานี

2026 · 229 นาที · 20

★ 7.4/10NETFLIX

รีวิว

มีหนังบู๊อยู่ประเภทหนึ่งที่ไม่ได้ขายแค่กำปั้นหรือกระสุน แต่ขายความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่หลังดวงตาของตัวละครเอก และ "ปฏิบัติการกล้าสนั่นเมือง: แค้นเดือดไร้ปรานี" ดูเหมือนจะวางเดิมพันอยู่บนตรงนั้นพอดี เมื่อ Aditya Dhar ผู้กำกับที่เคยพาโลกไปรู้จักปฏิบัติการ URI ในปี 2019 กลับมาพร้อมภาคต่อที่สเกลใหญ่กว่าเดิม หนักกว่าเดิม และมี Ranveer Singh มายืนอยู่หน้ากล้องในบทบาทที่ห่างไกลจากภาพลักษณ์ครื้นเครงที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคย

ฉากตั้งต้นของเรื่องปูให้เห็นตัวตนของ "ฮัมซา" ในฐานะเจ้าหน้าที่ที่ต้องแบกรับทั้งภารกิจของรัฐและรอยแผลที่ส่วนตัวที่สุดในชีวิต หนังไม่รีบเร่งเฉลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่ค่อยๆ ปล่อยให้ผู้ชมสัมผัสว่ามีบางอย่างที่แตกสลายไปในตัวชายคนนี้แล้ว เมื่อภารกิจพาเขาต้องแฝงตัวลึกเข้าไปในโลกอาชญากรรมใต้ดินที่ทอดยาวข้ามพรมแดน ฉากเปิดทำหน้าที่ได้ดีในการตั้งคำถามว่า ระหว่างการแก้แค้นกับการทำหน้าที่ สองสิ่งนี้จะเดินไปด้วยกันได้จริงไหม หรือจะชนกันในที่สุด ซึ่งเป็นแกนคำถามที่หนังถามตลอดเวลา 229 นาทีนับจากนั้น

ในแง่ฝีมืองาน Aditya Dhar แสดงให้เห็นอีกครั้งว่าเขาเป็นผู้กำกับที่เข้าใจว่าหนังแอ็กชันระดับชาติไม่ใช่แค่เรื่องของฉากต่อสู้ที่ตื่นตาตื่นใจ แต่ต้องมีน้ำหนักทางอารมณ์หล่อเลี้ยงอยู่ตลอด งานภาพในเรื่องนี้มีความหนักแน่นและตั้งใจมากกว่าหนังบู๊อินเดียทั่วไป ฉากในโลกใต้ดินถูกออกแบบให้รู้สึกอึดอัดและอันตราย ไม่ใช่แบบฉาก "วายร้ายสุดเท่" ที่เห็นในหนังเชิงบันเทิงทั่วไป แต่เป็นความสกปรกและซับซ้อนที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าฮัมซากำลังเดินในสนามทุ่นระเบิดจริงๆ

Ranveer Singh คือตัวแปรที่น่าจับตามองที่สุดของหนังเรื่องนี้ เขาพิสูจน์ว่าพิสัยการแสดงของเขากว้างกว่าที่หลายคนคาดไว้ บทฮัมซาต้องการความสามารถในการแสดงสองชั้นพร้อมกัน คือความเย็นชาในฐานะนักปฏิบัติการ และความเจ็บปวดสดๆ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง Ranveer ถ่ายทอดได้โดยไม่ต้องพึ่งบทพูดอธิบายตัวเองมากนัก สีหน้าและท่าทีของเขาพูดแทนได้ ด้านฝั่งของ R. Madhavan และ Arjun Rampal ก็ช่วยยกระดับพลวัตของเรื่องได้มาก ทั้งคู่สร้างแรงกดดันและความคลุมเครือให้กับโลกในหนังได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะ Madhavan ที่มักจะน่าสนใจที่สุดในบทที่ไม่ได้ถูกแจกแจงง่ายๆ ว่าอยู่ฝั่งไหน

ดนตรีประกอบเล่นบทบาทสำคัญในการรักษาอารมณ์ตึงเครียดให้ไม่หลุดออกจากมือ ไม่ได้ดังกระหึ่มเพื่อบอกว่าฉากนี้สำคัญ แต่ค่อยๆ สะสมความกดดันจนผู้ชมรู้สึกได้เองโดยไม่รู้ตัว ส่วนจังหวะตัดต่อในช่วงสองชั่วโมงแรกทำได้ฉับไวและฉลาดพอควร แต่ต้องยอมรับว่าช่วงกลางเรื่องมีจังหวะสะดุดอยู่บ้าง โดยเฉพาะในส่วนที่หนังพยายามขยายโครงสร้างของฝ่ายร้ายให้ผู้ชมเข้าใจ ซึ่งจำเป็นต่อพล็อต แต่ทำให้พลังงานโดยรวมหล่นลงชั่วคราวก่อนที่ครึ่งหลังจะดึงทุกอย่างกลับมาได้

สำหรับคนที่ตามงานของ Aditya Dhar มาตั้งแต่ URI จะพบว่าเขายังคงรักษาสไตล์การเล่าเรื่องที่เน้นความสมจริงของบรรยากาศไว้ได้ แต่ครั้งนี้เขายอมให้หนังมีมิติทางอารมณ์ส่วนตัวมากขึ้น ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นการเติบโตในฐานะผู้กำกับ ไม่ใช่แค่ทำซ้ำสูตรสำเร็จ ถ้าเปรียบกับหนังแนวเดียวกันในวงการบอลลีวูด มันอยู่ในกลุ่มที่จริงจังและมีน้ำหนักกว่าหนังบู๊ทั่วไป แต่ก็ยังสนุกพอที่จะดึงคนดูที่ไม่ได้เป็นแฟนประจำของหนังอินเดียเข้ามาได้

หนังเรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบหนังบู๊ที่มีเนื้อหาซับซ้อนกว่าการนับศพ แฟนๆ ของ Ranveer Singh ที่อยากเห็นเขาในบทที่ต่างออกไป และคนที่สนุกกับโลกของสายลับและปฏิบัติการลับที่มีกลิ่นอายความเป็นจริงมากกว่าแฟนตาซี ความยาว 229 นาทีอาจดูน่ากลัว แต่ถ้าหนังรักษาพลังงานในช่วงสองชั่วโมงแรกและครึ่งหลังได้ตลอด มันก็เป็นการลงทุนเวลาที่ให้ผลตอบแทนคุ้มค่าพอดู

คำถามที่พบบ่อย

นักแสดงนำ

หนังที่คล้ายกัน

สาปรักคลั่งหลอน

ซูเปอร์เกิร์ล

วันเปิดโปง: ไขปริศนาลวงโลก