รีวิว
มีหนังบางเรื่องที่เกิดมาเพื่อทำให้คนดูหัวเราะจนน้ำตาไหล โดยไม่สนใจว่าใครจะบอกว่ามันไม่มีรสนิยม และ "ยำหนังจี้ หวีดดีไหมหว่า?" ก็คือตัวแทนที่ชัดเจนที่สุดของหนังประเภทนั้น มันไม่ได้อยากเป็นหนังดี มันอยากเป็นหนังที่ตลกที่สุดในห้องโรงหนัง และในหลายฉาก มันก็ทำได้สำเร็จจริงๆ
ปี 2000 คือยุคที่หนังสยองขวัญวัยรุ่นแบบ Slasher กำลังเฟื่องฟูสุดขีด หลัง Scream ของเวส แครเวนปลุกกระแสให้คืนชีพในช่วงปลายทศวรรษ 90 ตระกูลเวย์นส์จึงมองเห็นช่องว่างอันกว้างและเป็นมุกอันสมบูรณ์แบบที่รอการถูกล้อเลียน ผลลัพธ์คือหนังที่ทำรายได้มากกว่า 278 ล้านดอลลาร์ทั่วโลก จากทุนสร้างเพียง 19 ล้าน ตัวเลขที่บอกว่าคนดูทั่วโลกต้องการหัวเราะกับของแบบนี้มากแค่ไหน
เรื่องราวเริ่มต้นจากกลุ่มวัยรุ่นที่มีความลับร่วมกัน เหตุการณ์ในคืนฮาโลวีนหนึ่งปีก่อนทิ้งเงาหนักไว้บนทุกคนในกลุ่ม และเมื่อครบรอบหนึ่งปีพอดี ก็เริ่มมีคนในกลุ่มถูกสังหารอย่างลึกลับทีละคน ซินดี้ สาวธรรมดาที่ดูเหมือนจะอยู่ท่ามกลางความโกลาหลโดยไม่ตั้งใจ ต้องพยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในขณะที่คนรอบข้างค่อยๆ หายไปทีละคน โครงเรื่องนี้ฟังดูคุ้นหูมาก และนั่นแหละคือจุดประสงค์ทั้งหมด เพราะหนังไม่ได้พยายามสร้างความลึกลับ แต่ใช้โครงสร้างที่ทุกคนรู้จักเป็นกระดานสำหรับปล่อยมุกตลกอย่างไม่หยุดหย่อน
ในแง่ฝีมือการกำกับ Keenen Ivory Wayans แสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจหนังที่กำลังล้อเลียนได้อย่างลึกซึ้ง การจะเขียนมุกจากหนังได้คมขนาดนี้ต้องรักและเคารพต้นฉบับพอสมควร เขาจงใจเลียนแบบภาษาภาพของ Scream ทั้งมุมกล้อง แสง และฉากไล่ล่า แล้วบิดทุกอย่างให้กลายเป็นเรื่องตลกในจังหวะที่คำนวณมาอย่างดี จังหวะการตัดต่อฉับไว ไม่ปล่อยให้มุกยืดยาวเกินจำเป็น และรู้จักเปลี่ยนเกียร์ระหว่างการล้อเลียนสยองขวัญกับการล้อเลียนวัฒนธรรมป็อปยุค 90 ได้อย่างลื่นไหล
สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในหนังคือการค้นพบ Anna Faris ในบทซินดี้ เธอทำสิ่งที่ยากมากในหนังตลกล้อเลียน นั่นคือการเล่นตรงท่ามกลางความบ้าระห่ำ ซินดี้ไม่ได้รู้ว่าตัวเองอยู่ในหนังตลก เธอมีความจริงจังและความใสซื่อในแบบที่ทำให้มุกตลกรอบตัวเธอดูขำมากขึ้น ฟาริสมีจังหวะตลกที่ฝังมาในสัญชาตญาณ และผลงานนี้คือจุดเริ่มต้นของอาชีพในแนวนี้ที่เธอจะครองอยู่นานหลายปี ทางฝั่งมาร์ลอน เวย์นส์ในบทช็อตตี้ก็เป็นตัวแปรสำคัญของพลังงานในกลุ่ม เขาใส่มุกทางร่างกายและบทพูดโลดโผนลงไปได้โดยไม่รู้สึกว่าพยายามเกินไป
ดนตรีประกอบเป็นอีกองค์ประกอบที่หนังทำได้ดีกว่าที่คาด มีการใช้เสียงและดนตรีสร้างบรรยากาศสยองขวัญจริงๆ ก่อนที่จะพลิกทุกอย่างด้วยมุก ทำให้ความตึงเครียดปลอมๆ ที่สร้างขึ้นมานั้นเป็นส่วนหนึ่งของมุกตลกไปด้วย ซึ่งต่างจากหนังล้อเลียนหลายเรื่องที่ทิ้งองค์ประกอบด้านบรรยากาศไปเลย
ข้อด้อยที่ต้องพูดถึงอย่างตรงไปตรงมาคือมุกบางส่วนข้ามเส้นรสนิยมโดยไม่มีเหตุผลพอที่จะทำให้มันคุ้มค่า และเนื้อเรื่องหลักจริงๆ นั้นบางมากจนแทบไม่มีน้ำหนัก สำหรับคนที่เข้ามาดูหนังโดยอยากได้ทั้งเสียงหัวเราะและเรื่องราวที่น่าติดตาม อาจรู้สึกว่าได้แค่ครึ่งเดียว
สำหรับคนที่เติบโตมากับยุค Scream และ I Know What You Did Last Summer หนังเรื่องนี้คือยาหอมของคนที่รู้สึกว่าหนังสยองขวัญวัยรุ่นยุคนั้นจริงจังกับตัวเองเกินไปสักนิด เมื่อเทียบกับหนังล้อเลียนรุ่นเดียวกันอย่าง Scary Movie ยังโดดเด่นกว่าภาคต่อๆ ของตัวเองที่ค่อยๆ สูญเสียความคมชัดในการล้อเลียนไปเรื่อยๆ และถ้าเทียบกับผลงานของตระกูลเวย์นส์อย่าง Don't Be a Menace ก็ถือว่าหนังเรื่องนี้มีความสม่ำเสมอในจังหวะตลกที่ดีกว่า ใครที่ชอบหนังตลกที่ไม่ต้องคิดมาก เปิดใจกับอารมณ์ขันแบบหน้าด้าน และรู้จักหนังที่ถูกล้อเลียนพอสมควร จะได้รับความสุขจาก 88 นาทีนี้อย่างคุ้มค่าแน่นอน
จุดเด่น
มุกตลกฉับไว ไม่มีช่วงดิ่ง ฉากล้อเลียนถูกจังหวะ
Anna Faris แสดงได้โดดเด่นมากสำหรับงานตลกแนวนี้
การล้อเลียนหนังสยองขวัญยุค 90 ได้อย่างแม่นยำและสร้างสรรค์
จุดสังเกต
มุกบางส่วนหยาบและดูดไปมากสำหรับคนที่ไม่ถูกใจอารมณ์ขันแนวนี้
เนื้อเรื่องหลักบางแทบไม่มีน้ำหนัก เพราะถูกกลืนด้วยมุกล้วนๆ
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
ยำหนังจี้ หวีดดีไหมหว่า? ล้อเลียนหนังเรื่องอะไรบ้าง
หลักๆ ล้อเลียน Scream และ I Know What You Did Last Summer รวมถึงหนังและวัฒนธรรมป็อปยุค 90 อีกหลายเรื่อง
หนังเรื่องนี้เหมาะกับเด็กไหม
ไม่เหมาะสำหรับเด็ก เนื่องจากมีมุกผู้ใหญ่ ภาษาหยาบ และเนื้อหาทางเพศปะปนอยู่มาก
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
