รีวิว
มีหนังไม่กี่เรื่องในโลกที่แค่ประกาศชื่อนักแสดงสองคนก็ทำให้คนดูอยากซื้อตั๋วทันที และ Wolfs ก็เดิมพันกับจุดนั้นเต็มๆ เมื่อจอร์จ คลูนีย์ กับ แบรด พิตต์ กลับมาจับมือกันอีกครั้งในรอบกว่าสิบห้าปีหลัง Burn After Reading และ Ocean's Thirteen การกลับมาครั้งนี้ไม่ได้อยู่ในชุดทักซิโด้ โต๊ะพนัน หรือแผนปล้นที่ซับซ้อน แต่อยู่ในงานสกปรกที่ทั้งคู่ทำมาตลอดชีวิต นั่นคือการเข้าไปทำให้ปัญหาของคนอื่น "หายไป" อย่างเงียบๆ
คืนหนึ่งในนิวยอร์ก อัยการหญิงผู้มีชื่อเสียงและอนาคตทางการเมืองสดใสตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูดง่ายๆ เธอโทรหาคนที่โทรหาได้คนเดียวในยามฉุกเฉินแบบนี้ ซึ่งก็คือนักรับจบมืออาชีพที่รู้จักกันในฐานะ "หมาป่า" คนที่ถูกส่งมาถือกระเป๋าเครื่องมือพร้อมใบหน้านิ่งเฉยและประสบการณ์มากพอจะรู้ว่าต้องทำอะไรก่อน แต่ปัญหาคือพอเขาเดินเข้าไปในห้องนั้น มีอีกคนนั่งรออยู่แล้ว และทั้งสองก็รู้กันดีว่าไม่มีใครที่อยู่ในธุรกิจนี้ชอบทำงานเป็นทีม โดยเฉพาะกับคนที่มีสไตล์และวิธีคิดขัดแย้งกันในทุกเรื่อง
จอน วอตส์ ผู้กำกับที่โลกรู้จักจากการพา Spider-Man กลับสู่รั้วโรงเรียนในไตรภาค MCU หันมาจับงานที่เล็กกว่าแต่ไม่ได้ง่ายกว่าในเชิงการควบคุมโทน Wolfs เป็นหนังที่ต้องการความสมดุลระหว่างความตึงเครียดของสถานการณ์และความตลกที่ออกมาจากอีโก้ของตัวละครสองคนที่ชนกันตลอดเวลา วอตส์จัดการส่วนนี้ได้ดีในครึ่งแรก เขาวางจังหวะให้นิวยอร์กกลางคืนเป็นเหมือนเขาวงกตที่มีชีวิต ทั้งแสงไฟ ถนน และผู้คนที่ไม่มีทางรู้ว่ากำลังมีเรื่องวุ่นๆ เกิดขึ้นใกล้ๆ ตัว กล้องของเขาเลือกติดตามตัวละครในระยะใกล้โดยไม่สร้างระยะห่างแบบหนังแอคชันทั่วไป ทำให้ความโกลาหลรู้สึกเป็นส่วนตัวและจริงขึ้นมาก
แต่แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ Wolfs ยืนอยู่ได้คือเคมีระหว่างสองนักแสดงนำ คลูนีย์ในบทหมาป่าคนแรกเล่นด้วยความนิ่งและเย็นชาแบบที่เขาถนัด แต่แฝงไว้ด้วยความหงุดหน่ายที่ออกมาทางสายตามากกว่าคำพูด ในขณะที่พิตต์เลือกเล่นตัวละครของตัวเองด้วยความเป็นธรรมชาติลื่นๆ ที่ดูเหมือนไม่ได้แสดงเลย ทั้งคู่ไม่ได้พยายามเอาชนะกันในเฟรม แต่ปล่อยให้บทสนทนาและพื้นที่ระหว่างกันพูดแทน ฉากที่ดีที่สุดในเรื่องมักเป็นฉากที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถหรือเดินเคียงกันโดยไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ทุกอย่างบอกเล่าตัวมันเองด้วยท่าทีและน้ำเสียง
เอมี ไรอัน ในบทอัยการทำได้ดีในฉากเปิด แต่บทของเธอค่อยๆ หายไปเมื่อเรื่องเริ่มออกนอกห้อง ซึ่งถือเป็นจุดที่น่าเสียดาย เพราะตัวละครของเธอมีศักยภาพมากกว่าที่หนังยอมให้เธอทำ ในทางเดียวกัน Austin Abrams ในฐานะหนุ่มน้อยที่เป็นชนวนปัญหาทั้งหมดก็เล่นได้น่าสนใจ แต่ถูกใช้เพียงเป็นตัวเร่งปฏิกิริยามากกว่าตัวละครที่มีน้ำหนักจริง ดนตรีประกอบเดินตามจังหวะหนังได้โดยไม่โดดเด่นจนเกินไปและไม่หายไปจนรู้สึกว่าขาดอะไร ทำหน้าที่พยุงบรรยากาศได้พอดี
Wolfs ไม่ใช่หนังที่จะเปลี่ยนความคิดหรือทิ้งคำถามให้คิดต่อหลังจบเรื่อง มันไม่ได้พยายามทำสิ่งนั้นและรู้ตัวดีว่าตัวเองคืออะไร เมื่อเทียบกับ Ocean's Eleven ที่มีโครงสร้างแผนการซับซ้อนเป็นจุดขาย หรือ Burn After Reading ที่เล่นกับความไร้สาระของมนุษย์อย่างเจ็บแสบ Wolfs เดินสายกลางที่สนุกและไม่เรียกร้องมากจากคนดู เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่อยากดูหนังเพลินๆ คืนวันศุกร์โดยไม่ต้องคิดหนัก และโดยเฉพาะสำหรับแฟนๆ ของทั้งคลูนีย์และพิตต์ที่รอคอยการกลับมาของคู่หูคู่นี้มานาน ความบันเทิงที่ได้รับรองว่าคุ้มค่าเวลาหนึ่งชั่วโมงสี่สิบแปดนาทีอย่างแน่นอน
จุดเด่น
เคมีระหว่าง คลูนีย์ และ พิตต์ ที่เป็นธรรมชาติและสนุกสนาน
จังหวะตลกร้ายที่ดำเนินเรื่องได้กระชับ ไม่เยิ่นเย้อ
กำกับฉากแอคชันในเมืองได้มีชีวิตชีวา
จุดสังเกต
เนื้อเรื่องค่อนข้างพื้นผิว ไม่ได้ลึกเกินกว่าความบันเทิงทั่วไป
ตัวละครสมทบถูกใช้ประโยชน์ได้ไม่เต็มที่
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
Wolfs ฉายที่ไหน
Wolfs เข้าฉายบน Apple TV+ ตั้งแต่วันที่ 27 กันยายน 2024
Wolfs มีเรตอายุเท่าไหร่ในไทย
Wolfs มีเรตอายุ 18 ปีขึ้นไปในประเทศไทย
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
