รีวิว
มีหนังบางเรื่องที่ดูแล้วรู้สึกอยากวางโทรศัพท์ลง นั่งเฉยๆ แล้วสูดลมหายใจให้ลึกขึ้นสักนิด "หยุดโลกเหงาไว้ตรงนี้" หรือ Perfect Days คือหนังแบบนั้น ผลงานของวิม เว็นเดิร์ส ผู้กำกับชาวเยอรมันที่โลดแล่นในวงการมาตั้งแต่ยุค Paris, Texas และ Wings of Desire บินมาลงถิ่นโตเกียวแล้วเล่าเรื่องชีวิตของคนธรรมดาคนหนึ่งได้อย่างน่าทึ่งในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด
ฮิรายามะรับบทโดย ยาคุโช โคจิ คือชายวัยกลางคนที่ทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดห้องน้ำสาธารณะในโตเกียว ทุกเช้าเขาตื่นก่อนฟ้าสว่าง พับที่นอน รดน้ำต้นไม้เล็กๆ ที่เขาเพาะเองในกระถาง แปรงฟัน ซื้อกาแฟกระป๋องจากตู้หยอดเหรียญ แล้วขับรถตู้ออกไปทำงานพร้อมกับเพลงจากเทปคาสเซ็ตเก่าๆ วนซ้ำทุกวันแบบนี้โดยไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อ ไม่มีความขัดแย้งดราม่าใหญ่โตใดปรากฏขึ้นในช่วงต้น มีแต่ชีวิตที่เดินหน้าไปตามจังหวะของมันเอง แต่เว็นเดิร์สกลับทำให้ทุกอย่างน่าดูตั้งแต่นาทีแรก เพราะเขาไม่ได้มองว่ากิจวัตรซ้ำซากนั้น "น่าเบื่อ" แต่มองว่ามันคือรูปแบบหนึ่งของความงาม
จากนั้นชีวิตที่ดูสงบนิ่งของฮิรายามะก็ค่อยๆ ถูกรบกวนด้วยบุคคลที่เดินเข้ามาในชีวิตเขาทีละคน ตั้งแต่เพื่อนร่วมงานหนุ่มซ่าที่ไม่ได้เอาการเอางาน ไปจนถึงหลานสาวที่วิ่งหนีปัญหาจากบ้านมาพักอยู่ด้วย แต่ละคนค่อยๆ ปลดล็อกบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขาให้ผู้ชมเห็นทีละน้อย โดยที่ตัวหนังไม่เคยรีบอธิบายอะไรมากเกินความจำเป็น
ในแง่ฝีมือกำกับ เว็นเดิร์สแสดงให้เห็นว่าเขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพล็อตซับซ้อนเพื่อจะทำหนังที่ทรงพลัง กล้องของเขาเกาะติดฮิรายามะอย่างใกล้ชิดแต่ไม่รุกล้ำ เน้นการถ่ายรายละเอียดเล็กๆ เช่น แสงที่กรองผ่านใบไม้ในสวน หรือมือที่ขัดพื้นห้องน้ำอย่างพิถีพิถัน ฉากเหล่านี้ไม่ได้ทำหน้าที่ตกแต่งแต่กลายเป็นเนื้อหาของหนังเองโดยตรง งานภาพขาวดำที่ถูกนำมาใช้ในช่วงฝันของตัวละครยิ่งสร้างความแตกต่างทางอารมณ์ได้อย่างงดงาม
ยาคุโช โคจิคว้ารางวัลนักแสดงนำชายจากเทศกาลหนังเมืองคานส์มาครองจากบทนี้ และมันสมเหตุสมผลอย่างสมบูรณ์ เพราะการแสดงของเขาคือการแสดงโดยแทบไม่แสดง เขาไม่ร้องไห้ให้คนดูเห็น ไม่พูดสิ่งที่รู้สึกออกมาตรงๆ แต่กลับทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ถึงทุกอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ข้างในผ่านสายตาและท่าทางที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย โดยเฉพาะฉากใกล้ตอนจบที่ไม่มีบทพูดใดๆ เลย แต่กลับเป็นฉากที่จมอยู่ในใจได้นานที่สุด
เพลงประกอบเป็นอีกองค์ประกอบที่ยกระดับหนังเรื่องนี้อย่างชัดเจน การดึงเพลงตะวันตกคลาสสิกอย่าง Feeling Good ของ Nina Simone, House of the Rising Sun ของ The Animals หรือ Perfect Day ของ Lou Reed มาใส่ในชีวิตของชายญี่ปุ่นที่ฟังเพลงจากเทปคาสเซ็ตในรถเช้าทุกวัน ไม่ได้รู้สึกแปลกแยกแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าเพลงเหล่านั้นช่วยบอกเล่าตัวตนของฮิรายามะได้ดีกว่าบทสนทนาหลายหน้า
สำหรับคนที่คุ้นเคยกับผลงานของเว็นเดิร์ส Perfect Days จะรู้สึกเหมือนได้กลับมาพบกับเขาในช่วงฟอร์มที่ดีที่สุด มันมีจิตวิญญาณของ Paris, Texas อยู่ในตัว แต่ขจัดความโศกเศร้าแบบหนักหน่วงออกไป แล้วแทนที่ด้วยความสงบที่อบอุ่นกว่า ในขณะเดียวกันถ้าเทียบกับหนังชีวิตญี่ปุ่นร่วมสมัย หนังเรื่องนี้นั่งอยู่ใกล้กับผลงานของ ฮิโรคาซึ โคเรเอดะ ในแง่ที่ทั้งคู่เชื่อว่าความจริงของชีวิตไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ใหญ่โต แต่อยู่ในช่วงเวลาเล็กๆ ที่เราเลือกจะใส่ใจหรือเดินผ่านไป
Perfect Days เหมาะกับคนที่พร้อมจะปล่อยให้ตัวเองนั่งเฉยๆ กับหนังสองชั่วโมง โดยไม่ต้องการการระเบิด พลิกผัน หรือตบท้ายแบบตื่นเต้น แต่ถ้าคุณอยู่ในอารมณ์ที่ต้องการถามตัวเองว่าความสุขแบบเงียบๆ นั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หนังเรื่องนี้จะตอบคำถามนั้นได้ดีกว่าหนังหลายเรื่องรวมกัน
จุดเด่น
การแสดงของยาคุโช โคจิที่นิ่งและทรงพลังอย่างหาที่ติไม่ได้
งานภาพและจังหวะตัดต่อที่ชวนให้หายใจตามตัวละครได้จริง
เพลงประกอบและซาวด์แทร็กที่คัดมาได้ลงตัวจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง
จุดสังเกต
จังหวะหนังช้ามากจนอาจไม่เหมาะกับคนที่ต้องการพล็อตที่ขับเคลื่อนเร็ว
ความขัดแย้งในเรื่องถูกคลี่คลายแบบเงียบๆ อาจทำให้บางคนรู้สึกค้างใจ
ดูได้ที่ไหน
คำถามที่พบบ่อย
Perfect Days เป็นหนังเงียบหรือมีบทสนทนาเยอะไหม
หนังมีบทสนทนาค่อนข้างน้อย เน้นการเล่าเรื่องผ่านภาพและกิจวัตรของตัวละครเป็นหลัก เหมาะกับคนที่ชื่นชอบหนังสไตล์ slow cinema
หนังเรื่องนี้ฉายในไทยที่ไหนบ้าง
Perfect Days เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ไทยในวงจำกัด ควรติดตามโปรแกรมของโรงหนังอาร์ตเฮาส์หรือโรงที่จัดฉายหนังเทศกาลโดยเฉพาะ
นักแสดงนำ
หนังที่คล้ายกัน
